Stanisław Witek (związkowiec)

Wstęp

Stanisław Zbigniew Witek, urodzony 13 grudnia 1952 roku w Jaworze, był wybitnym polskim nauczycielem i samorządowcem, który zapisał się w historii jako aktywny działacz opozycji antykomunistycznej w okresie PRL. Jego życie było naznaczone nie tylko pasją do edukacji, ale również niezłomnym dążeniem do walki o prawa pracownicze i społeczne. Stanisław Witek był mężem Elżbiety Witek, marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej VIII i IX kadencji, co dodatkowo podkreśla znaczenie jego postaci w polskim życiu publicznym.

Wykształcenie i praca zawodowa

Stanisław Witek ukończył studia na Uniwersytecie Wrocławskim, gdzie zdobył dyplom w Instytucie Historycznym w 1977 roku. Po zakończeniu nauki rozpoczął pracę jako wychowawca w Państwowym Zakładzie Wychowawczym w Jaworze, gdzie pracował do 1983 roku. Następnie kontynuował swoją karierę jako nauczyciel w szkole podstawowej w Paszowicach. Jego zaangażowanie w edukację oraz wychowanie młodzieży miało znaczący wpływ na lokalną społeczność.

Działalność związkowa i opozycyjna

W październiku 1980 roku Stanisław Witek stał się członkiem Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”. Już na początku swojej działalności związkowej, zaangażował się w Komitet Założycielski NSZZ „Solidarność” Pracowników Oświaty i Wychowania w Jaworze. W styczniu 1981 roku stał się aktywnym członkiem Komisji Okręgowej Związku, co stanowiło początek jego intensywnej działalności na rzecz praw pracowników oświaty.

W czasie stanu wojennego, który rozpoczął się w grudniu 1981 roku, Stanisław Witek brał udział w kolportażu wydawnictw podziemnych, takich jak czasopisma, ulotki oraz znaczek pocztowy. Jego zaangażowanie obejmowało także organizację akcji plakatowych oraz zbiórek pieniężnych. Był również współorganizatorem „Mszy za Ojczyznę”, które miały na celu wspieranie solidarności narodowej w trudnych czasach. Niestety jego działalność związana z opozycją nie pozostała bez konsekwencji – wielokrotnie był zatrzymywany przez organy bezpieczeństwa.

Najpoważniejszym incydentem była jego aresztowanie 3 września 1982 roku za udział w manifestacji. Skazany przez kolegium do spraw wykroczeń na 3 miesiące pozbawienia wolności, odbył karę najpierw w Areszcie Śledczym w Świdnicy, a później w Zakładzie Karnym we Wrocławiu. Został zwolniony na początku grudnia 1982 roku, jednak jego walka o prawa obywatelskie nie zakończyła się wraz z tym wydarzeniem.

Działalność po 1989 roku

Po zmianach ustrojowych w Polsce w 1989 roku Stanisław Witek kontynuował swoją działalność związkową. Był członkiem Komisji Okręgowej NSZZ „Solidarność” oraz Rady Sekcji Regionalnej Pracowników Oświaty i Wychowania „Solidarność” Regionu Zagłębia Miedziowego od 1991 roku. Ponadto uczestniczył w pracy Komisji Międzyzakładowej „Solidarność” POiW w Jaworze oraz Zarządu Regionu Zagłębie Miedziowe NSZZ „Solidarność”. Na początku lat 90. przystąpił do Ruchu Obywatelskiego Akcja Demokratyczna, co świadczyło o jego ciągłym zaangażowaniu w sprawy publiczne.

W latach 1994–1998 pełnił funkcję radnego Jawora z listy Jaworskiego Forum Samorządowego oraz delegata do Sejmiku Samorządowego województwa legnickiego. Choć bez powodzenia ubiegał się o reelekcję z ramienia Ligi Jaworskiej podczas wyborów samorządowych w 1998 roku, nie zrezygnował z aktywności politycznej. W kolejnych wyborach samorządowych w latach 2010, 2014 oraz 2018 był wybierany do Rady Powiatu Jaworskiego z listy Prawa i Sprawiedliwości, a między rokiem 2018 a 2021 pełnił funkcję członka Zarządu powiatu.

Odznaczenia i uznanie

Stanisław Witek był wielokrotnie doceniany za swoje zasługi na rzecz społeczeństwa i edukacji. Otrzymał Srebrny Krzyż Zasługi (2005), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (2009), Krzyż Wolności i Solidarności (2018) oraz Złotą Odznakę Sekcji Krajowej Pracowników Oświaty i Wychowania „Solidarność” (2002). Te wyróżnienia świadczą o jego ogromnym wkładzie zarówno w sferze edukacyjnej, jak i społecznej.

Życie prywatne i zdrowie

Stanisław Witek był mężem Elżbiety Witek od 1980 roku. Ich małżeństwo przyniosło na świat dwie córki: Martę (ur. 1983) i Gabrielę (ur. 1991). Życie osobiste Stanisława było silnie związane z działalnością jego żony, która stała się prominentną polityczką i marszałek Sejmu RP.

W ostatnich latach życia Stanisław borykał się z problemami zdrowotnymi. W 2021 roku trafił na oddział intensywnej terapii Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w Legnicy. Sytuacja zdrowotna mężczyzny stała się przedmiotem medialnych doniesień na początku kwietnia 2023 roku, kiedy dziennikarze ujawnili informacje o tym, że mimo jego ciężkiego stanu zdrowia nie został przeniesiony na oddział opieki paliatywnej przez dłuższy czas. Po interwencjach medialnych i publicznych apelach został przeniesiony na odpowiedni oddział szpitalny w lipcu 2023 roku.

<h2

Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).